Форма №1: які генэалягічны скарб можа хавацца ў савецкай пашпартнай анкеце

Віталь Харужка · 14 верасьня 2026

Калі мы шукаем продкаў XX стагодзьдзя, на розум звычайна прыходзяць мэтрычныя кнігі, запісы ЗАГС, перапісы насельніцтва, вайсковыя дакумэнты, пагаспадарчыя кнігі і нэкралёгі.

Але існуе яшчэ адна крыніца, пра якую дасьледнікі часам забываюць.

Форма №1, заява аб выдачы пашпарта СССР.

На першы погляд гэта толькі бюракратычны дакумэнт. Насамрэч для генэалягічнага дасьледаваньня такая анкета можа аказацца вельмі каштоўнай.

У ёй чалавек сам, уласнаручна ці з дапамогай супрацоўніка пашпартнай службы, паведамляў зьвесткі пра сябе. А некаторыя з гэтых зьвестак дазваляюць зьвязаць савецкую біяграфію чалавека з яго бацькамі, мужам ці жонкай, месцам нараджэньня і папярэднімі этапамі жыцьця.

Што такое форма №1

У розных пэрыядах і юрысдыкцыях тую ж заяву называюць па-рознаму: форма №1, форма 1П — заява аб выдачы (замене) пашпарта. Па сутнасьці гэта блянак, які запаўнялі пры атрыманьні ці абмене пашпарта.

Важна адрозьніваць прынамсі два пласты:

• савецкі блянак (у тым ліку зьвязаны з пашпартнай сыстэмай узору 1974 году);
• пазьнейшыя нацыянальныя бланкі — напрыклад, сучасную расейскую форму 1П. ^[2]

Набор графаў і правілы выдачы копіяў у іх не супадаюць адзін у адзін. Таму ніжэй я разбіраю перш за ўсё савецкую анкету як генэалягічную крыніцу, а дзе трэба — адзначаю адрозьненьні пазьнейшых бланкаў.

Для атрыманьня савецкага пашпарта грамадзянін мусіў падаць заяву ўстаноўленага ўзору. Напрыклад, Палажэньне аб пашпартнай сыстэме СССР 1974 году прама прадугледжвала прадстаўленьне заявы па форме, устаноўленай МУС СССР, пасьведчаньня аб нараджэньні і фатаздымкаў. ^[1]

Сам пашпарт утрымліваў асноўныя ідэнтыфікацыйныя зьвесткі: прозьвішча, імя, імя па бацьку, дату і месца нараджэньня й нацыянальнасьць. Прычым пры першапачатковай выдачы пашпарта нацыянальнасьць вызначалася з улікам нацыянальнасьці бацькоў, а пры розных нацыянальнасьцях бацькоў чалавек мог выбраць адну з іх. ^[1]

Але заява на атрыманьне пашпарта магла ўтрымліваць значна больш інфармацыі, чым сам пашпарт.

Менавіта таму для генэалёга цікавая ня толькі захаваная пашпартная кніжка, але і дакумэнтацыя, якая ляжала ў аснове яе выдачы.

Што можна даведацца з формы №1

Канкрэтны набор графаў залежаў ад часу і разнавіднасьці блянку, таму кожную форму трэба разглядаць асобна.

Але ў падобных заявах можна сустрэць некалькі асабліва каштоўных для генэалёга катэгорыяў інфармацыі.

1. Прозьвішча, імя й імя па бацьку

Гэта здаецца відавочным, але для генэалёгіі нават тут могуць хавацца важныя дэталі.

Савецкія дакумэнты дазваляюць убачыць, як чалавек сам указваў сваё імя і прозьвішча ў пэўны момант жыцьця.

Гэта асабліва важна для сем’яў, дзе сустракаліся:

• розныя варыянты напісаньня прозьвішча;
• русыфікаваныя імёны;
• падвойныя прозьвішчы;
• зьмены прозьвішча пасьля шлюбу;
• памылкі ці варыянты напісаньня ў розных дакумэнтах.

Часам менавіта савецкая анкета дапамагае зьвязаць чалавека з ранейшым дарэвалюцыйным запісам.

2. Дата нараджэньня

Для генэалёга гэта адна з самых важных графаў.

Дата нараджэньня дазваляе супаставіць форму №1 з мэтрычнымі кнігамі, запісамі ЗАГС і іншымі дакумэнтамі, дзе той самы чалавек фіксаваўся ў іншы момант жыцьця.

Нават невялікая розьніца ў гадах паміж сямейнай легендай і анкетай ужо нагода пераправерыць суседнія гады і суседнія прыходы.

3. Месца нараджэньня

Асабліва каштоўная канкрэтыка месца нараджэньня.

Замест прыблізнага «нарадзіўся дзесьці пад Пінскам» можна атрымаць назву канкрэтнай вёскі, мястэчка ці горада.

А гэта ўжо дазваляе перайсьці да наступнага ўзроўню дасьледаваньня:

населены пункт → прыход → мэтрычная кніга → запіс аб нараджэньні → бацькі → наступнае пакаленьне.

Прычым назву населенага пункту трэба правяраць менавіта ў гістарычным кантэксьце. Вёска магла зьмяніць адміністрацыйную прыналежнасьць, увайсьці ў склад іншага раёну ці атрымаць іншую назву. Таму сучасны пошук па мапе далёка ня заўжды прыводзіць да правільнага архіўнага фонду.

4. Нацыянальнасьць

Гэта адна з самых цікавых і адначасова самых асьцярожных для інтэрпрэтацыі графаў.

У савецкай пашпартнай сыстэме нацыянальнасьць была афіцыйнай анкетнай характарыстыкай. У Палажэньні 1974 году прама сказана, што запіс аб нацыянальнасьці ў пашпарце рабіўся з улікам нацыянальнасьці бацькоў. Калі бацькі належалі да розных нацыянальнасьцяў, пры першай выдачы пашпарта чалавек мог выбраць нацыянальнасьць бацькі ці маці. ^[1]

Таму запіс у форме №1 можа быць важнай генэалягічнай зачэпкай, але яго нельга аўтаматычна лічыць доказам этнічнага паходжаньня чалавека.

Напрыклад:

чалавек у савецкім дакумэнце запісаны беларусам

Гэта яшчэ не азначае, што ўсе яго продкі на працягу некалькіх пакаленьняў ідэнтыфікавалі сябе менавіта так.

Нацыянальная ідэнтычнасьць, мова, рэлігійная прыналежнасьць і паходжаньне могуць быць рознымі гістарычнымі пластамі адной сям’і.

Для генэалёга значна цікавей супаставіць гэты запіс з:

• мэтрычнымі кнігамі;
• перапісамі;
• дарэвалюцыйнымі анкетамі;
• дакумэнтамі аб шлюбе;
• запісамі пра бацькоў;
• дакумэнтамі братоў і сёстраў.

5. Сямейнае становішча і бацькі

У блянку формы №1 гэтыя зьвесткі часта ідуць адным блёкам — і менавіта тут анкета можа ператварыцца са звычайнага адміністрацыйнага дакумэнту ў сапраўдную генэалягічную крыніцу.

У дакумэнтах магла фіксавацца інфармацыя пра шлюб: ня толькі ПІБ мужа/жонкі, але і дзе, з кім і калі зарэгістраваны шлюб. Гэта дазваляе ўсталяваць сувязь паміж дзьвюма сем’ямі і адразу перайсьці да пошуку запісу аб шлюбе.

Важны нюанс мужчынскіх анкетаў: там нярэдка ўказваюць і дзявочае прозьвішча жонкі. Для генэалёга гэта просты мост да яе бацькоў і дашлюбнай сям’і — асабліва калі пасьля замужжа жанчына вядомая толькі пад прозьвішчам мужа.

Для генэалёга гэта асабліва важна, калі жанчына пасьля шлюбу зьмяніла прозьвішча.

Напрыклад:

Марыя Іванаўна Сідарава

пасьля шлюбу становіцца

Марыяй Пятроўнай Кавалёвай.

Калі вядома толькі савецкае прозьвішча, знайсьці дзявочае прозьвішча часам бывае даволі складана. А пашпартная анкета здольная даць патрэбную сувязь.

Сучасная форма заявы на пашпарт у Расеі, напрыклад, таксама ўтрымлівае блёк пра сямейнае становішча з ПІБ мужа/жонкі і зьвесткамі пра рэгістрацыю шлюбу. Гэта добра паказвае пераемнасьць самога тыпу дакумэнту. ^[2]

У тым жа блёку магла ўказвацца інфармацыя пра бацьку і маці.

Для чалавека, які нарадзіўся на пачатку XX стагодзьдзя і атрымліваў пашпарт ужо ў савецкі час, гэта патэнцыйна дазваляе атрымаць зьвесткі пра пакаленьне, якое інакш даводзіцца шукаць выключна па дарэвалюцыйных крыніцах.

Уявім сытуацыю.

У вас ёсьць:

Мікалай Яворскі, 1928 год нараджэньня.

Сям’я ведае толькі, што ён нарадзіўся дзесьці ў Пінскім раёне.

Вы знаходзіце яго форму №1 і атрымліваеце:

бацька — Пётар…
маці — …

Цяпер пошук становіцца зусім іншым.

Замест дзясяткаў магчымых Пётраў Яворскіх зьяўляецца канкрэтная сямейная пара. Далей можна шукаць іх шлюб, нараджэньне дзяцей і, галоўнае, папярэдняе пакаленьне.

І яшчэ адно: імёны бацькоў у анкеце ня заўсёды супадаюць з тым, што «усе ў сям’і ведалі». Чалавек мог указаць хрэснае, бытавое ці ранейшае імя маці/бацькі, тады як у пазьнейшых дакумэнтах, на магіле ці ў успамінах замацавалася іншае. Таму запіс з формы №1 трэба супастаўляць з мэтрыкамі, пасьведчаньнямі і іншымі незалежнымі крыніцамі — а не адкідаць як «памылку», калі ён разышоўся з сямейнай легендай.

6. Месца жыхарства

Гэта графа асабліва цікавая пры дасьледаваньні XX стагодзьдзя.

Пашпартная анкета магла зафіксаваць:

• горад ці вёску;
• вуліцу;
• нумар дома;
• кватэру;
• месца рэгістрацыі ці пражываньня.

Для генэалёга гэта ўжо ня проста біяграфічная інфармацыя. Гэта кропка на мапе.

Калі чалавек нарадзіўся ў вёсцы, потым апынуўся ў раённым цэнтры, затым пераехаў у Менск, а пасьля вайны жыў у іншым горадзе, пашпартныя дакумэнты дапамагаюць аднавіць яго перамяшчэньні.

А часам менавіта адрас дазваляе знайсьці наступныя дакумэнты:

• дамавыя кнігі;
• сьпісы жыльцоў;
• дакумэнты мясцовых органаў улады;
• асабістыя справы;
• дакумэнты прадпрыемстваў;
• школьныя дакумэнты;
• вайсковыя дакумэнты.

То бок адзін адрас можа адкрыць цэлую новую галіну дасьледаваньня.

7. Замежнае грамадзянства і прыбыцьцё ў СССР

Для генэалёгаў, якія дасьледуюць сем’і, што перасякалі межы былых імпэрыяў і дзяржаваў, гэта асабліва цікавая частка дакумэнту.

У адпаведных формах маглі прысутнічаць пытаньні пра папярэдняе замежнае грамадзянства і абставіны прыбыцьця ў СССР.

Для большасьці жыхароў СССР гэтая графа магла быць неактуальнай. Але для сям’і, у якой чалавек:

• прыехаў з Польшчы;
• нарадзіўся на тэрыторыі Літвы ці Латвіі;
• жыў за мяжой;
• быў рэпатрыяваны;
• атрымаў савецкае грамадзянства,

такі запіс можа стаць ключом да зусім іншай краіны і архіва.

Афіцыйныя правілы пашпартнай сыстэмы СССР асобна прадугледжвалі дакумэнты для асобаў, прынятых у савецкае грамадзянства, а таксама прыбылых у СССР у парадку рэпатрыяцыі. ^[1]

8. Пашпартныя рэквізыты

У ніжняй частцы формы звычайна фіксуюцца сэрыя і нумар пашпарта, дата выдачы, прычына звароту (першасная выдача, абмен і г. д.) і — асабліва важна — на падставе якога дакумэнту быў выдадзены пашпарт.

Гэта можа быць пасьведчаньне, іншы дакумэнт, папярэдні пашпарт, вайсковы білет ці іншая крыніца, у залежнасьці ад сытуацыі.

Для генэалёга гэта азначае наступнае:

форма №1 можа ня толькі даць інфармацыю сама, але і падказаць, які дакумэнт шукаць далей.

Добры генэалягічны дакумэнт неабавязкова мусіць утрымліваць адказ на галоўнае пытаньне. Часам яго каштоўнасьць у тым, што ён паказвае наступны дакумэнт.

9. Фатаздымак

На блянку формы №1 звычайна ёсьць месца для фатаздымка заяўніка. Для генэалёга гэта не дэкаратыўны элемэнт, а візуальны партрэт чалавека ў зафіксаванай кропцы жыцьця: прычоска, адзеньне, узрост, часам нават сьледы прафэсіі ці эпохі.

На савецкіх бланках, зьвязаных з пашпартам узору 1974 году, часта прадугледжваліся некалькі «ваконцаў» пад розныя ўзроставыя пэрыяды — умоўна 16–25, 25–45 і старэй за 45 гадоў. Актуальны здымак наклейвалі ў тое вакно, якое адпавядала ўзросту на момант пашпартызацыі ці абмену. Таму ў чалавека старэйшага за 25 гадоў пярэдні бок можа аказацца пустым, а адзіны фатаздымак — на адваротным баку.

У пазьнейшых нацыянальных бланкаў (напрыклад, сучаснай расейскай формы 1П) звычайна адзін актуальны здымак на пярэднім баку — без даклейваньня партрэтаў «па ўзроставых рубяжах».

Такая фатаграфія асабліва карысная, калі трэба:

• апазнаць чалавека на сямейных здымках без подпісаў;
• супаставіць зьнешнасьць з іншымі дакумэнтамі і альбомамі;
• прыблізна праверыць узрост і пэрыяд запаўненьня анкеты;
• перадаць нашчадкам ня толькі імёны, але і твар продка.

Практычная рызыка пры запыце копіяў у шэрагу юрысдыкцыяў: часам выдаюць толькі пярэдні бок заявы. Калі партрэт быў на адваротным, вы можаце атрымаць блянак «без твару». Мае сэнс загадзя ўдакладняць, якія бакі капіююць, і пры патрэбе прасіць адваротны асобна.

Нават калі сама заява захавалася без ўклеянага здымку, сам факт, што фатаздымак дадаваўся да пашпартнай справы, падказвае: у архіўных матэрыялах ці сямейным архіве можа існаваць яшчэ адзін партрэт таго ж чалавека таго ж пэрыяду.

Форма №1 на канкрэтным прыкладзе

На фатаздымку вышэй — савецкая заява аб выдачы пашпарта, форма №1.

Менавіта такія дакумэнты асабліва цікавыя тым, што перад намі ня пераказ сваякоў праз некалькі пакаленьняў, а зафіксаваныя пры жыцьці чалавека зьвесткі, прадстаўленыя ім дзяржаўнай установе.

На адным аркушы мы бачым адразу некалькі незалежных інфармацыйных блёкаў:

1. ПІБ чалавека — асноўная ідэнтыфікацыйная інфармацыя.
2. Дата нараджэньня — дазваляе супаставіць дакумэнт з мэтрыкамі і ЗАГС.
3. Месца нараджэньня — адпраўная кропка для пошуку запісу аб нараджэньні.
4. Нацыянальнасьць — супаставіць з іншымі дакумэнтамі.
5. Сямейнае становішча і бацькі — шукаць рэгістрацыю шлюбу (дзе / з кім / калі), часам дзявочае прозьвішча жонкі і злучаць чалавека з папярэднім пакаленьнем.
6. Месца жыхарства — геаграфія жыцьця.
7. Замежнае грамадзянства — магчымы ключ да іншай дзяржавы і архіва.
8. Пашпартныя рэквізыты — сэрыя, нумар, дата выдачы і зьвесткі пра дакумэнт, на падставе якога быў выдадзены пашпарт.
9. Фатаздымак — партрэт у момант пашпартызацыі; на савецкіх бланках часам на адваротным баку, у «ваконцы» па ўзросьце.

Апошнія пункты таксама нельга недаацэньваць.

Пашпартная анкета як «мост» паміж эпохамі

Ёсьць яшчэ адна прычына, чаму я люблю падобныя дакумэнты.

У генэалёгіі часта ўзьнікае разрыў. Напрыклад:

дзядуля, які нарадзіўся ў 1920-х → невядомыя бацькі → дарэвалюцыйная сям’я.

У нас ёсьць савецкія фатаздымкі, успаміны і некалькі позніх дакумэнтаў.

А потым дзесьці ў архіве зьяўляецца форма №1. І яна дае:

дата нараджэньня → месца нараджэньня → бацькі → муж/жонка → месца пражываньня.

Цяпер савецкая біяграфія злучаецца з дарэвалюцыйнай генэалёгіяй. І пошук можна працягнуць:

форма №1 → бацькі → запіс аб шлюбе → мэтрычная кніга → бацькі бацькоў → наступнае пакаленьне

Так звычайны пашпартны дакумэнт становіцца часткай вялікага генэалягічнага графа.

Але ёсьць важнае абмежаваньне

Форму №1 нельга ўспрымаць як абсалютную ісьціну.

Як і любая іншая крыніца, яна можа ўтрымліваць:

• памылкі;
• апіскі;
• няправільныя даты;
• спрашчаныя назвы населеных пунктаў;
• розьніцы ў напісаньні імёнаў і прозьвішчаў;
• зьвесткі, заснаваныя на словах самога заяўніка.

Акрамя таго, формы розных пэрыядаў маглі адрозьнівацца.

Таму правільны падыход — ня проста перапісаць зьвесткі з анкеты ў сямейнае дрэва, а выкарыстоўваць іх як доказ і адначасова як указальнік для далейшага пошуку.

Напрыклад:

У форме №1 указана месца нараджэньня X.

Наступнае пытаньне:

А ці існуе запіс аб нараджэньні гэтага чалавека ў адпаведным прыходзе?

Калі існуе — цудоўна. Мы атрымалі незалежнае пацьверджаньне. Калі не існуе — пачынаем правяраць суседнія прыходы, адміністрацыйныя зьмены, варыянты назвы населенага пункту і магчымую памылку ў пазьнейшым дакумэнце.

Дзе шукаць формы №1?

І тут пачынаецца самае складанае.

Пашпартная анкета — гэта ня той дакумэнт, які звычайна ляжыць у сямейным альбоме побач з мэтрычнай выпіскай.

Дакумэнты маглі фарміравацца ў органах унутраных спраў і іншых установах, адказных за пашпартны ўлік. Таму шукаць іх трэба перш за ўсё праз архівы і фонды, зьвязаныя з пашпартнай службай, міліцыяй і органамі ўнутраных спраў, улічваючы канкрэтны рэгіён і пэрыяд — і звычайна па месцы, дзе чалавек атрымліваў ці абменьваў пашпарт.

Калі савецкі пашпарт атрымалі ў адным горадзе, а пазьней абмянялі на постсавецкі ўжо ў іншым, запыты часта даводзіцца рабіць у два розныя месцы.

Захаванасьць і храналягічны фільтар

На практыцы картатэкі нярэдка лепей захоўваюць бланкі, зьвязаныя з пашпартам узору 1974 году. Ранейшыя пашпартныя карткі ў многіх месцах зьнішчаліся. Палажэньне аб пашпартнай сыстэме СССР 1974 году прадугледжвала выдачу пашпартоў новага ўзору з 1 студзеня 1976 па 31 сьнежня 1981 году. ^[1]

Працоўная выснова для дасьледніка: калі продак быў яшчэ жывы каля 1976 году і пазьней, шанц знайсьці яго анкету гэтага пэрыяду прыкметна вышэйшы — і запыт амаль заўсёды варта рабіць.

І тут няма ўнівэрсальнага адказу накшталт:

«Ідзіце ў архіў X і папрасіце формы №1».

Спачатку трэба вызначыць:

1. дзе чалавек атрымліваў пашпарт;
2. у якім годзе;
3. які орган тады займаўся выдачаю пашпартоў;
4. ці захаваліся адпаведныя фонды;
5. ці маюць да іх доступ дасьледнікі;
6. якія абмежаваньні дзейнічаюць для дакумэнтаў XX стагодзьдзя.

Доступ да копіяў: важная агаворка

Правілы выдачы копіяў залежаць ад краіны і пэрыяду. У Расейскай Фэдэрацыі, напрыклад, копію формы 1П часта можа атрымаць ня любы сваяк, а спадчыньнік (альбо асоба з належным згодаю спадчыньніка на апрацоўку пэрсанальных зьвестак памерлага). Гэта нельга блытаць з запытам у ЗАГС, дзе кола заяўнікаў іншае. Афіцыйна нярэдка патрабуюць асабісты прыём; на практыцы часам ўдаецца атрымаць дакумэнт і аддалена — але разьлічваць толькі на гэта нельга.

У Беларусі і іншых краінах былога СССР працэдура, тэрміны захоўваньня і кола асобаў з правам доступу могуць адрозьнівацца. Для Беларусі копію такой анкеты можна запытаць праз партал зваротаў обращения.бел. У любым выпадку спачатку удакладніце лякальныя правілы, потым фармулюйце запыт па месцы выдачы пашпарта.

Часам форма №1 можа аказацца недаступнай. Але нават тады веданьне пра яе існаваньне важнае — таму што архіўны запыт можна сфармуляваць значна дакладней.

Што шукаць разам з формай №1

Калі вы знайшлі пашпартную анкету продка, я б на ёй не спыняўся. Зь яе можна скласьці мапу далейшага пошуку.

Калі знайшлі дату нараджэньня

• мэтрычны запіс;
• запіс ЗАГС;
• пасьведчаньне аб нараджэньні;
• школьныя дакумэнты.

Калі знайшлі бацькоў

• шлюб бацькоў;
• нараджэньні братоў і сёстраў;
• мэтрычныя запісы;
• перапісы;
• пагаспадарчыя кнігі.

Калі знайшлі мужа/жонку

• запіс аб шлюбе;
• папярэдняе прозьвішча;
• дзяцей;
• сям’ю мужа/жонкі.

Калі знайшлі адрас

• дамавыя кнігі;
• сьпісы жыхароў;
• дакумэнты прадпрыемства;
• мясцовыя перапісы;
• дакумэнты органаў улады.

Калі знайшлі месца нараджэньня

• прыход;
• архіўны фонд;
• мэтрычныя кнігі;
• спавядальныя ведамасьці;
• рэвізскія казкі, калі пэрыяд дазваляе;
• перапісы;
• іншыя мясцовыя крыніцы.

Калі знайшлі зьвесткі пра прыбыцьцё з іншай краіны

Гэта ўжо асобная дасьледніцкая галіна:

СССР → краіна паходжаньня → канкрэтны населены пункт → мясцовы архіў → сям’я.

Самае цікавае: шукаць трэба ня толькі пашпарт

Гэта, бадай, галоўная выснова.

Калі мы кажам:

«У нас захаваўся пашпарт прадзеда»,

мы звычайна думаем менавіта пра пашпартную кніжку.

Але для генэалёга цікавей можа быць увесь дакумэнтальны ланцужок, зьвязаны з пашпартам:

заява → пацьвярджальныя дакумэнты → пашпарт → рэгістрацыйны ўлік → наступныя зьмены.

Кожны дакумэнт фіксуе чалавека ў пэўнай кропцы яго жыцьця. А наша задача як генэалёгаў — злучыць гэтыя кропкі.

Форма №1 як інструмэнт генэалягічнага дэтэктыва

Генэалёгія XX стагодзьдзя часта патрабуе крыху іншага падыходу, чым пошук продкаў XVIII ці XIX стагодзьдзя. Тут даводзіцца працаваць ня толькі з мэтрычнымі кнігамі.

Трэба зьбіраць сьледы чалавека:

пашпарт → адрас → праца → шлюб → дзеці → вайсковая служба → пераезд → архіўная справа.

І форма №1 можа аказацца адным з такіх сьледаў.

Яна асабліва каштоўная тым, што знаходзіцца на перасячэньні некалькіх тыпаў інфармацыі:

чалавек + сям’я + месца + дата + дзяржаўны дакумэнт.

І часам менавіта гэтага дастаткова, каб перайсьці ад меркаваньня да наступнага доказа.

Калі вы дасьледуеце сваю сям’ю

Паглядзіце старыя сямейныя дакумэнты. Магчыма, у вас захаваўся савецкі пашпарт, яго копія ці фатаздымак дакумэнтаў, зьвязаных з яго атрыманьнем.

А калі самога пашпарта ўжо няма, гэта яшчэ не азначае, што сьлед страчаны.

Пашпарт мог зьнікнуць. Дакумэнт, на падставе якога ён быў выдадзены, мог застацца ў архіве.

І часам адзін такі аркуш паперы здатны дадаць у сямейнае дрэва адразу некалькі новых імёнаў.

Невялікая мэтадычная агаворка

Не ўсе зьвесткі, пералічаныя ў гэтым артыкуле, прысутнічаюць у кожнай форме №1. Блянкі і правілы мяняліся з часам, таму пры дасьледаваньні трэба глядзець на канкрэтны асобнік і канкрэтны год. Напрыклад, Палажэньне аб пашпартнай сыстэме СССР 1974 году асобна вызначала абавязковыя зьвесткі пашпарта і патрабавала заявы ўстаноўленай МУС формы, але канкрэтнае зьмесьціва заявы рэгулявалася адпаведнымі інструкцыямі. ^[1]

Крыніцы

1. Пастанова СМ СССР ад 28.08.1974 № 677 «Аб зацьверджаньні палажэньня аб пашпартнай сыстэме ў СССР» (ГАРАНТ).
2. Дадатак № 1. Заява аб выдачы (замене) пашпарта (Форма № 1П) (КансультантПлюс).